Storm en slagregens maakten het dénken aan vliegen gisteren al onmogelijk, maar vanochtend schijnt het zonnetje en ziet de wereld er opeens heel anders uit. De TAF, gisteren nog niet zo heel erg gunstig voor vanmorgen, is in positieve zin bijgesteld. Hooguit een geïsoleerd buitje, meer geks zullen we niet tegenkomen.

 
En zo geschiedt, terwijl we met dank aan de verkeersleiders van Eelde en Leeuwarden onder meer een paar rondjes maken op de grens van hun CTR's. Aanvankelijk is de wolkenbasis niet veel hoger dan 1300 voet, maar in Friesland klaart het helemaal op. Terwijl een grote heli van de marine vlak bij ons door de CTR crosst (vast een NH90, maar dat kan ik net niet zien), mogen wij een rondje boven de Friese hoofdstad (foto boven) maken.

Tussen de spoorllijn en het Prinses Margrietkanaal zetten we koers terug naar Groningen. We merken dat het harder waait dan gedacht. Ik ben even bang dat mijn gasten dat niet leuk vinden, maar ze hebben geen idee dat we meer schommelen dan gebruikelijk. Boven de Martinistad zit de wolkenbasis rond de 1800 voet. Genoeg voor een nieuwe threesixty. Standje flaps, 80 knopen, 2100 toeren en je kunt onopgemerkt in alle rust een rondje draaien.

We maken na ruim een uur een long field landing en rijden via de andere landingsbaan terug naar de club. Daar kijken we nog even naar de landingen van een paar Boeings van Transavia. Vlak voordat de eerste weer vertrekt, betrekt de lucht onverwacht en barst een hevige stortbui los boven het vliegveld. Blij dat we daar niet in zitten… 

Landen voor de bui aan is a post from Vliegfrits.

 
Voor sommigen is het randgebeuren van zo'n hoogvliegerdag veel leuker en dat is eigenlijk ook geen wonder, want je zult maar al toeterend met zo'n mooie vrachtwagen mogen meerijden. Of in een brandweerauto. De brandweer van Hoogeveen pakt flink uit. Er staat niet alleen een hoogwerker (kunnen ze alweer de lucht in!) maar de kinderen mogen ook zelf spuiten. Wegenwacht, politie en marechaussee zijn even gastvrij en de clown laat lekker met zich sollen. Organisatorisch verloopt alles op rolletjes. Iedereen kan kalm aan doen. Ook de sportvliegers, want vliegtuigen zijn er vandaag genoeg.

Echte opvolgers zie ik niet aan boord. Kelvin en Dominique vinden het heerlijk om naar buiten te kijken als we om het Dwingelderveld vliegen, maar zelf sturen hoeft van hen niet zo nodig. Ook goed! Niks moet op zo'n dag. De weersomstandigheden zitten erg mee. Gisteravond was de verwachting ronduit slecht, maar de voorspelde onweersbuien komen later. 's Ochtends, op weg naar Hoogeveen, is het nog wel heiïg (foto) maar als de eerste Hoogvliegers instappen kijken we van Hoogeveen bijna tot aan Smilde toe. Niet helemaal de wereld uit, maar toch…

 
Op het vliegveld zijn demonstraties sleepvliegen (met de grote sleep van de stichting Hoogvliegers), landen parachutisten op hun gat en is het (aan de overkant) erg druk met zweefvliegtuigen. Voor hun geplande wedstrijd is het minder mooi weer. Aan 'onze' kant loopt alles op rolletjes, mede dankzij 'de man met de rode armen en oranje handen' (foto) die voor alle vliegtuigen een keurige parkeerplaats heeft. En dankzij de vele andere vrijwilligers natuurlijk die bij alle activiteiten aanwezig zijn. Het lijkt soms wel de bloedbank vandaag: iedereen bedankt elkaar voor het meedoen. Hoeft niet, want we vinden het allemaal even leuk.

De burgemeester van Hoogeveen, die de dag officieel opent, kijkt zijn ogen uit. Als alle hoogvliegers weer met beide benen op de grond staan, zien we op de buienradar toch de beloofde onweersbui aan komen. Hij nadert Meppel. Zweefvliegers komen binnen en wij gaan met een inktzwarte lucht in de verte gauw terug naar Eelde.

 
We vliegen voor de bui uit en staan na 13 minuten weer aan de grond (foto). Transavia maakt direct na vertrekt een mooie bocht naar links om uit de buurt van de bui te blijven en is net op tijd weg. Vijf minuten later moet het licht aan in het clubhuis en is het terras even helemaal wit van de hagel. Maar dan zitten wij al binnen. Perfect getimed. Om in stijl van de Dankdag te blijven: organisatie Hoogvliegerdag, bedankt!

Ontspannen eerste Grote Hoogvliegerdag op Hoogeveen is a post from Vliegfrits.

 
Op Goteborg City Airport Säve is het druk met sport- en zakenvliegtuigen én met passagiers van Ryanair. De dienstdoende mevrouw van de havendienst houdt haar hoofd koel en is bijzonder gastvrij. We mogen in haar kantoortje gebruik maken van de computer om onze vliegplannen in te leveren en het weer te bestuderen. Dat laatste hoort erbij, maar is vandaag eigenlijk niet nodig. We zitten nauwelijks in de lucht of we kijken links en rechts tientallen kilometers ver over de schitterende kuststrook.

De verkeersleider biedt aanvankelijk aan om na de start de koers van de startbaan te handhaven. Vanwege een snelle businessjet die een paar minuten later vertrekt en ons waarschijnlijk een paar kilometer hoger passeert, stuurt 'ie ons toch eerst richting zee. Daar blijven we een tijdje. Kennenlijk zijn we vroeg, want de jachthavens liggen nog vol.

 
Op weg naar Roskilde in Denemarken klimmen we boven het Kattegat lekker naar FL65. De luchtdruk is hoog, dus in werkelijkheid zitten we boven de 7000 voet. Dat is ruim 2 kilometer. Vanaf die hoogte ligt het eiland Anholt (foto) er vandaag schitterend bij met de Deense kust op de achtergrond.

Van Kopenhagen Control mogen we lekker lang op flightlevel blijven. Vlak voordat we de Deense kust bereiken bij de Bocht van Hesselø, nemen we contact op met Roskilde Approach en dalen we langzaam maar zeker tot voor ons normale hoogte: onder het commerciële vliegverkeer. Hier geen rotsen meer. Glooiende weilanden langs de Roskilde Fjord en een beetje koolzaad verwelkomen ons in Denemarken. Een kleurrijke aanblik na zoveel rots.

 
Roskilde Airport heeft voor het gemak de landingslampen aan gedaan. De havendienst is vast aan het kijken of er een lampje los zit, want 60 kilometer zicht is hier vast ook wel voldoende… Het is Eelde-achtig druk met veel lesverkeer en vliegtuigjes met grote snelheidsverschillen.

Wij moeten ons best doen om een kistje voor ons niet in te halen. We wachten (natuurlijk) met landen tot de voorgangers van de baan zijn en dan vraagt de toren ons meteen om vaart te maken omdat er een jet achter ons zit. We zijn al bijna bij de pomp als hij landt. Kiezen kun je hier, tussen BP en Shell. Het wordt de laatste, want BP heeft al een klant.

Deense vliegvelden blinken niet uit in gezelligheid en sfeervolle horeca, zeker niet buiten werkdagen. Roskilde is daarop geen uitzondering, maar er is wel koffie en de mevrouw neemt daar ook alle tijd voor. Een stukje koek erbij, met een boterachtige subsidie als toegift, en we vermaken ons wel met uitzicht op een prachtige Fouga Magister die je voor 1000 euro een halfuurtje kunt huren. Met chauffeur en inclusief aerobatics.

Op Roskilde stappen we met z'n drieën over van de Piper op de Cirrus. Het vliegplan naar Duitsland is voor ons opgegeven, krijgen we te horen. Dat is ook zo, maar de verkeersleider weet van niks. Hij zegt dat pas als we naar de baan rijden en geeft ons dan opdracht een parkeerplaats op te zoeken. Hij weet dat de andere Hollanders een plan hadden en gaat op zoek naar dat van ons, maar kan het niet vinden. Of we via operations een en ander goed willen maken. Gelukkig kan dat over de radio. De Denen zijn zo vriendelijk het plan van onze maatjes te kopiëren en vijf minuten later ligt het plan ook op de toren. De vlucht naar Duitsland -nu zijn we voor ons gevoel echt op de terugweg- kan beginnen. Een kort stukje Sjælland en krijgen alweer zee in zicht.

 
We vliegen langs Langeland en Søndersø en zien het water bij sommige eilanden groen kleuren. In de verte lonkt Kiel. Daar, weten we, is de horeca wel goed en kunnen we deze driedaagse vlucht culinair besluiten. Daarvoor kruipen we wel weg uit de zon. Het is hier te heet om zonder bescherming te tafelen.

Na vertrek van Kiel vliegt de Cirrus nog even naar Leer om te tanken en gaat de Piper rechtstreeks terug zodat ze ongeveer tegelijk aankomen. Onderweg nog een laatste keer zeilbootjes, het Noord-Oostzee kanaal (foto's rechts).

We zien ook een concurrent van de Eemshaven in wording: er wordt hard gebouwd aan de Jade Weser Port bij Wilhelmshaven. Om het sportvliegveld van Cuxhaven te ontdekken, moet je goed kijken: de grasbaan ligt links van het grote vliegveld van de stad! Om de zon- en waterdriedaagse in stijl te besluiten, hieronder nog een plaatje van het Groninger Schildmeer!

Dat het niet nodig is,

En de Kieler Woche begint pas over twee weken… Wij genieten van het schouwspel en 

Verslag Hemelvaartvlucht (3): zeilweer of vliegweer? is a post from Vliegfrits.

Torp is een uurtje vliegen van Kristiansand. Nog een uurtje en we zijn in Gothenburg waar we de tweede nacht willen doorbrengen. We hoeven dus niet al te vroeg op te staan en kunnen rustig van het uitgebreide ontbijt genieten. Een taxibusje brengt ons van hotel Norge terug naar Kjevik waar we door een poort bij de havendienst het terrein op kunnen lopen naar de vliegtuigen. We blijven immers in Noorwegen, grenscontrole is niet nodig.

 
We nemen de tijd om te tanken bij de zelfbedieningspomp waar ook een tuinslang met kraanwater beschikbaar is. Handig, want zo kunnen we ondertussen ook even de ramen poetsen. Van het commerciële verkeer in de verte, waaronder een Fokker 70 van de KLM, hebben we geen last en zij niet van ons. Acht Duitse sportvliegers hebben gisteren meteen na aankomst getankt en liggen nog op één oor.

Helaas is de wind van richting veranderd en vliegen we in dezelfde richting weg als vanwaar we kwamen. Jammer, want daardoor missen we de fjord waar het vliegveld aan ligt zowel bij de landing als bij het vertrek. Maar water zullen we nog genoeg zien. Eerst een meertje in de Noorse bossen en daarna staat de rest van de vlucht vrijwel geheel in het kader van water. Vooral aan stuurboordzijde, want we vliegen langs de Noorse kust naar het oosten.

 
  Af en toe vliegen we wat meer over land en zien we onder meer de plek waar Noorse boorplatformen worden gebouwd, soms steken we een eindje af via eilandjes voor de rotskust. Overal staan (vakantie)huizen. Bij de nadering van de provincie Westfjold zien we eerst de havenstad Larvik en vervolgens Sandefjord liggen. Met hulp van de VOR vliegen nauwkeurig naar het verplichte meldingspunt van vliegveld Torp (onder).

 
Eenmaal geland, worden we naar een General Aviation gedeelte van het vliegveld gedirigeerd waar een brandweerman met een traktor komt vertellen dat we vooral niet in een van de geschilderde cirkels moeten parkeren (op Kristiansand moet dat juist wel). Want dan kan er niemand meer langs, als er al iemand langs wilt. De man verdwijnt en als we om ons heen kijken zien we een mooi Noors zelfbouw kistje naast, grote hangars voor ons en een rij helikopters die kennelijk van een vliegschool zijn.

Aan de rand van de parkeerplaats staat een geel bord met een hoofdletter C: wereldwijd de plek waar GA-vliegers zich moeten melden. Als we die kant uit wandelen zien we niks behalve een weg naar boven. Waar gisteren op Kristiansand nog een busje kwam voorrijden omdat we niet over het veld mochten lopen, is hier natuurlijk geen auto te bekennen. Geen mens ook niet trouwen. Te voet beginnen we aan de klim, die eindigt bij een oude straaljager en een hek. Dat wordt door ons geopend door een brandweerman, maar die zegt geen idee te hebben waar we moeten zijn.

Een vaag handgebaar wijst ons de weg naar voorbij een heuvel in het mooie Noorse landschap. We komen langs de toren waar een vriendelijke technicus ons dezelfde kant uit gebaart. We lopen goed en arriveren inderdaad na anderhalve kilometer bij de terminal. Maar waar we landingsgelden moeten betalen, blijft nog een tijdje volstrekt onduidelijk. De informatiebalie van het vliegveld voor regionale luchtvaartmaatschappijen, low-budget jongens én de KLM weet het ook niet.

Gelukkig hebben we alle tijd voor de plas- en koffiestop. Even overwegen we nog de gratis pendelbus naar Torp of Sandefjord te pakken voor een korte bezichtiging, maar zoveel tijd hebben we ook niet. Na de koffie met lekkere doch/dus mierzoete cheesecake proberen we maar gewoon via de commerciële securitycheck naar de vliegtuigen te gaan. Daar mogen we natuurlijk niet doorheen zonder instapkaart.

Niemand weet hoe we dan wel bij de vliegtuigen kunnen komen. Iemand zegt dat we toch via de terminal kunnen en dat er een busje wordt geregeld, maar komt daar later op terug. De enige juiste weg is gewoon anderhalve kilometer terugwandelen naar het hek en hopen dat er een brandweerman is die het opent. Dat gebeurt en we wandelen even later weer de heuvel af. Langs een grote helikopter die aan zijn takel te zien op weg gaat naar een hijsklus.

 
Als we even later weer in onze vliegtuigjes zitten, zijn we een bijzondere ervaring rijker. Het gebeurt niet vaak dat we ergens aankomen en vertrekken zonder iemand op te hebben gesproken die iets voor ons kon, moest of wilde betekenen. Toch een beetje een groen veld dus, dit Torp… We laten Wideroe voor ons langs taxiën en zetten koers naar de 100 kilometer lange fjord naar Oslo. Die steken we dwars over in oostelijke richting. Vervolgens pakken we de kuststrook weer op, maar nu naar het Zuiden.

De aanblikken van eerst een klein stukje Noorse en daarna de Zweedse kust is haast betoverend. Er zijn hier tussen de rotseilanden meer bootjes op het water dan in Noorwegen. De meeste eilandjes zijn kaal, maar sommige staan vol met recreatiehuisjes. Hier en daar zien een paar 'echte' dorpjes, jachthavens en een heus kasteel.

 
Het 'kleine' vliegveld van Gothenburg (niet Landvetter maar SÄve, City Airport) parkeert ons even in de holding maar na één rondje kunnen we door. Holden is hier alledaags. We hebben het eerder meegemaakt en vandaag mogen onze voorgangers zelfs een kwartier lang genieten van het uitzicht. Dat blijft de moeite waard en zo is het met de stad ook.

Als de vliegtuigen zijn gestald, brengen twee taxi's ons naar het hotel en beginnen we aan de wandeling naar Liseberg, het 'Tivoli' van Gothenburg. Je maakt wat mee op zo'n clubvlucht. De halve stad lijkt zich hier te verpozen. Met de andere helft zitten we later te dineren in het Hard Rock Café. Met uitzicht op 13 televisieschermen die de voetbalwedstrijd Moldavië – Zweden laten zien. Gelukkig winnen de Zweden (1-4) en blijft het gezellig.

Verslag Hemelvaartvlucht (2): Verdwaald op Torp is a post from Vliegfrits.

De NNAC organiseert al jaren een driedaagse clubvlucht rond Hemelvaartdag (donderdag-zaterdag). Het is voor sommige clubleden een hoogtepunt van het jaar onder het motto: zo kom je nog eens ergens. Maar wie drie dagen op zicht wil vliegen, is wel afhankelijk van het weer. Geplande routes veranderen vaak op het laatste moment (naar Oostenrijk in plaats van Engeland) en we hebben de zondag al een paar keer gebruikt als uitwijkdatum voor de terugvlucht. Maar als we ons dit jaar ergens niet druk over hoeven te maken, is dat het weer…

Een groot hogedrukgebied ligt vandaag zoals verwacht boven Noordwest-Europa en zal ons de komende dagen blijven verwennen: we komen bijna geen wolk tegen. Als we in alle vroegte de gele Sky-charter van Eelde naar Antalya zien vertrekken (Germansky airlines…) schittert dat toestel al in de zon. En even verderop genieten we als altijd van de Waddenzee bij eb.

 
Behalve bewolking is er ook geen wind. Honderden grote windmolens staan stil. We hebben het geen van allen eerder gezien en op weg naar onze eerste tussenstop op het vliegveld van Bremerhaven vragen we ons af hoe dat in de toekomst gaat op zo'n dag, als we afhankelijk zijn van windenergie. Op een dag als vandaag zou er nog zonnestroom zijn, maar het is niet het hele jaar door zo lang licht.

Op Bremerhaven is het restaurant gesloten. Geen koffie dus, terwijl we daar eigenlijk wel aan toe waren. We tanken de Piper en besluiten zo snel mogelijk door te vliegen. Tot we op deze vroege ochtend voor de vertrekhal mensen op straat bier zien drinken. Daar moet ook koffie zijn, denken we. Helaas. De bierdrinkers blijken verdwaalde fietstoeristen die ook voor de dichte deur van het restaurant staan en hun proviand aanspreken.

Zij hebben ondertussen een hangaar ontdekt met een bijzondere inhoud en wij nemen daar in hun kielzog ook een kijkje. De Polar 5 van het plaatselijke Alfred Wegener Instituut staat er. De gemoderniseerde Dakota die we een paar jaar geleden al eens van binnen hebben bekeken, is net terug van een expeditie op Spitsbergen en wordt nu gereed gemaakt voor methaangasmetingen boven de Noordzee.

We laten de technici hun werk doen en vertrekken richting Flensburg Schaeferhaus. We komen daar op onze maandelijkse eendaagse tochten ook geregeld en worden dan steevast in de watten gelegd door Ina. Zij is er vandaag niet, maar haar collega's weten eveneens wat gastvrijheid is. We gaan op hun aanbod in en slaan de koffie over. De lunch met cola of mineraalwater laat zich goed smaken, terwijl we vanaf het terras genieten van de vele zweefvliegtuigen die hier de lucht in gaan. Zij in de lucht en wij op de grond: dan houden we daar wel van.

Als we de Deense grens over vliegen zoeken we contact met de verkeersleiders van de luchtmachtbasis met de haast onuitsprekelijke naam Skrydstrup (bij Vojens). Ze werken van harte mee aan ons plan om in het midden van Denemarken recht naar het Noorden te vliegen. Dwars door de TMA's en CTR's van achtereenvolgens, daar heb je hem weer, Skrydstrup, Billund en Karup.

Op alle Approach frequenties horen we dezelfde waarschuwing: kijk uit voor zweefvliegers. Bij sommige veldjes zien we niks, maar op andere plekken profiteren de ongemotoriseerde collega-sportvliegers ook volop van het mooie weer. Ze zitten vlak onder een smalle strook bewolking (jawel) op de grens van Duitsland en Denemarken.

 
Skrydstrup passeren we overhead, de oude basis Vandel (foto boven) is een feestterrein geworden, Billund laat ons oostelijk van de baan voorbij vliegen (er rijdt net een KLM kist naar de startbaan, zie foto links) en aan Karup komen we net niet toe. Vlak voor deze CTR landen we op Herning nadat we in de buurt van Arnborg de grootste zwerm zweefvliegtuigen van de dag, wel 23 bij elkaar, met een ruime bocht voorbij vliegen. 

De pomp is dicht en daarom vliegt de Cirrus voor een tankbeurt naar Karup en kan de Piper in een keer van Herning richting Noorwegen. Inmiddels draaien de windmolens weer, want naar mate we noordelijker komen, waait het steeds harder. Van Karup ("Wat is er in Noorwegen te doen? We hebben ook al Duitsers gehad die die kant uit gaan") mogen we meteen doorklimmen naar FL65. In werkelijkheid zitten we dan op een hoogte van ruim boven de 7000 voet. De aardige tegenwind nemen we voor lief. Als we straks de zee oversteken, zitten we graag zo hoog mogelijk.

 
Wat we verkeerd doen, maar dat ontdekken we later pas, is dat we vergeten Karup te vragen om ons vliegplan te activeren. Hoeven we vrijwel nooit te doen (gebeurt meestal automatisch) en daarom denken we er niet aan. Karup zegt zelfs niks en ook de mensen van Kopenhagen valt niet op dat er kennelijk een vliegtuig zonder geactiveerd vliegplan onderweg is. Zelf genieten we alleen maar. Boven het noorden van Denemarken verdwijnen de wolken langzaam maar zeker. We zien door de harde wind nog een paar echte 'wolkenstraten' (foto onder) en daarna is alles om ons heen weer blauw, de zee iets donkerder dan de lucht.

 
Als we Kopenhagen willen vertellen dat we bijna bij de grens zijn en van frequentie willen veranderen, krijgen we tot onze schrik te horen dat we het Noorse luchtruim niet in mogen omdat er geen vliegplan is. Het is niet alleen niet geactiveerd, maar kennelijk helemaal nergens aangekomen. Vreemd, want we hebben de bevestiging gezien, maar de harde werkelijkheid. Op dringend verzoek van Kopenhagen keren we om. We kiezen Thisted aan de Deense noordkust als uitwijkhaven en beginnen met de wind in de rug aan de daling.

We zien ons zelf al zoekend naar een hotel, terwijl de rest van de club in Noorwegen zit. Als we een eind op de terugweg zijn, keert het tij. De Denen komen ons te hulp. Als we willen, mogen we op een andere frequentie in de lucht alsnog een vliegplan indienen. Van dat aanbod maken we graag gebruik en even later voegen we de daad bij het woord, met dank aan de vriendelijke mensen van Kopenhagen. Die zorgen ervoor dat het plan in Oslo belandt en dat Kristiansand nu wel van onze komst op de hoogte is. "Blijf even cirkelen en over een paar minuten mag je verder." We vliegen weer een stukje terug naar de FIR-grens en wachten boven twee oorlogsbodems die precies op de grens liggen (een Noor en een Deen?) tot de bevestiging binnen is.

Kristiansand-Kjevik (spreek uit: Sjeevik) doet net of het van niks weet en stuurt ons via meldingspunt Gronningen, hier een vuurtoreneilandje, naar een linkerhand circuit voor baan 22. Final ligt in een dal waar de inmiddels harde wind ons flink heen en weer schut, maar de landing is perfect. Onze bezorgde vliegvrienden in de Cirrus zijn al binnen en in de lucht per telefoon bijgepraat. Ze regelen een taxi richting binnenstad. Hotel Norge rolt de loper uit. 's Avonds genieten we van de lange daglichtperiode op een terras aan de haven…

Verslag Hemelvaartvlucht (1): We mogen Noorwegen niet in! is a post from Vliegfrits.

De luchtvaartcommissie van de vereniging heeft er een geweldige klus aan gehad om de geschiedenis van de luchthaven op een rij te zetten. Hendrik Cazemier, Doewe Pelleboer, Berend de Vries en Nico Winkel gingen op onderzoek uit in de archieven, spraken veel mensen en beschrijven in ruim dertig hoofdstukken de historie van het veld. De illustratie: hoe Dagblad van het Noorden erover schrijft.

Eelde in de oorlog, charters- en lijndiensten, Russische helikopters, actiegroepen, de komst van de RLS, de baanverlenging waar sinds 1970 over wordt gepraat en de sportclubs (mijn NNAC is in 1932 opgericht). Je kunt het zo gek niet bedenken of het staat in het boek. Zelf mocht ik een kleine bijdrage leveren met onderstaande foto. Helaas zijn opa en oma (links, allebei met hoed) in het boek afgeknipt…

De andere foto's op dit blog komen ook uit mijn archief en zijn bij dezelfde gelegenheid gemaakt. Zelfs het krantenknipsel gaat over deze vlucht. Zo bijzonder was dat toen. Toch wel leuk dat mijn ouders (zwaaiend op de vliegtuigtrap) erbij waren. Opa en oma zijn ook nog gefotografeerd toen ze op het terras stonden.

Het hoofdstuk over de totstandkoming van het vliegveld is voor mij een van de leukste. Het gaat over onderlinge strijd en naijver, die veel gedoe en weinig structureels opleveren. Er zijn tien locaties in beeld voor een vliegveld, maar uiteindelijk strijkt de elfde met de eer. Zoals het vaak gaat met moeilijke processen: je moet het gewoon doen, anders komt er nooit iets tot stand.

Drie mensen zijn daarbij van grote betekenis geweest. Oud-wethouder Gezina Baehler Boerma biedt op persoonlijke titel het Hakenkampsveld aan als de Groninger lithograaf en sportvlieger Haijo Hindriks een landingsplek zoekt voor zijn nieuwe vliegtuig. Burgemeester Jan Gerard Legro heeft de moed actief mee te werken.

Zo troeft Eelde de gemeente Groningen en andere strijdende partijen af. De Groninger burgemeester Henri Bloemers durft bij de feestelijke opening nog wel te roepen dat er bij zijn stad nog wel een keer een echte noordelijke luchthaven zal komen omdat Eelde te ver weg en te klein is…

Voorzitter Nico Harms van Ol Eel overhandigt het eerste exemplaar van het boek vandaag aan GAE-directeur Jos Hillen. Het is voor 18,50 euro, een koopje voor meer dan een kilo informatie, verkrijgbaar via www.oleel.nl. Haast u. Volgens Harms is het al bijna uitverkocht!

Boekpresentatie: Vliegveld Eelde 1931 – 2011, 80 jaar in vogelvlucht is a post from Vliegfrits.

Na Eindhoven en Maastricht nu een thuiswedstrijd en op Eelde staan vandaag zoveel vliegtuigen en vliegers klaar dat er geen extra vluchtjes nodig zijn. Het is overal mooi weer en iedereen die heeft toegezegd, is er. Overal staan vrijwilligers klaar om de hoogvliegers een onvergetelijke dag te bezorgen. Alles kan en alles mag, lijkt het wel. Vliegen op een simulator. Op een politiemotor zitten. Ritje maken in een rupsvoertuig van de Marechaussee. Gewoon spelen en snoepen. Het hoort er allemaal bij en alles is perfect georganiseerd. 

Zelfs de Wegenwacht doet mee vandaag, want natuurlijk is er ook weer een vrachtwagenstoet op de baan en het platform (foto onder)… En vliegtuigen? Een reusachtig spandoek van 5×18 meter achter een sleepvliegtuig, parachutisten, de Storyteller die met twee Stearman dubbeldekkers en een reeks spannende verhalen aan komt zetten, de straaljagers van Skyline Aviation waar je gehuld in een pilotenpak in mag zitten.

Dave doet het bijna allemaal en is razend enthousiast. Hij heeft op de simulator nog even een paar landingen geoefend zodat 'ie me goed kan helpen. Tot zijn verdriet lukt het niet om bij de pedalen te komen, maar dat laat hij professioneel aan mij over. Hij woont in Assen en zal dus voor de zuidelijke route kiezen, denk ik. Maar we gaan richting Aduard. Want dan komen we in de stad Groningen ook langs de Euroborg en daar speelt zijn favoriete club FC Groningen. Ik had het meteen goed gezien: we zijn maatjes…

Dave laat het stuur niet los is a post from Vliegfrits.

 
De vlucht naar Ameland (foto), voor hem een verrassing deze zondagmorgen, gaat erin als koek. Acht is de ideale leeftijd voor een luchtdoop. Zelf was ik twee toen ik voor het eerst vloog. Ook naar Ameland, in een Jodel van de firma Sinberg die toen een lijndienst vanaf Eelde uitvoerde. Die vlucht heb ik volgens de overlevering erg leuk gevonden, maar veel jonge kinderen kunnen hun aandacht er niet goed bij houden. Het is moeilijk de wereld te herkennen van boven, door het motorgeluid vallen de meesten snel in slaap en herinneren kunnen ze het zich natuurlijk niet.

Met achtjarigen is dat anders. Als Tijn eenmaal voorin zit, drukt hij zijn neus tegen het raam en blijft zo zitten tot we weer aan de grond staan. Hij kijkt zijn ogen uit en ziet alles onderweg. En hij boft als geen ander, want we vliegen bijna door een regenboog onder ons. Een regenboog van boven zien, dat maken maar weinig mensen mee. De boog ontstaat dankzij twee kleine buitjes die in de noordwestenwind onze kant uit drijven.

Vanaf de grond lijkt het op de startbaan alsof de bui te groot is om direct naar het Noorden (X-ray) af te draaien. We krijgen toestemming om eerst een tijdje rechtdoor te vliegen, maar het valt mee. Er zijn twee buitjes waar we prima tussendoor kunnen en dus vliegen we toch naar het Noorden. Bij Peize ontvouwt zich een glasheldere sprookjeswereld met witte wolkjes, alsof we in een folder vliegen. Het volgende buitje hangt ten noorden van Ameland boven de Noordzee en waait naar de oostkant van het eiland. Op Ballum blijft het droog.

 
Er staat wel een harde wind, maar daar hebben we weinig last van. Na de korte stop rent 'ie weer terug naar het vliegtuig. Papa voorin? Dacht het niet… Op de terugweg via Schiermonnikoog (foto rechts) zijn de buien verdwenen. Boven Groningen ontdekken we de kermis waar we gisteravond zijn geweest en, nog mooier, het voetbalstadion Euroborg waar we vanmiddag naartoe gaan.

Terug op Eelde wacht ons een verrassing: we worden voor een controle opgewacht door de Douane. De dienstdoende Douanier komt samen met de Koninklijke Marechaussee een kijkje nemen bij het vliegtuig en wil weten waar we geweest zijn (wist 'ie al) en waarom. Een van hen blijkt al jaren op het vliegveld te werken. De ander een halfjaar. Beiden zijn nog nooit op de club geweest. Ik nodig hen dus maar uit voor een korte rondleiding en een bakje. Voor vlieglessen én een mooi uitzicht moet je immers bij de www.nnac.nl zijn, dat kunnen nooit genoeg mensen weten!     

(Opgew)ACHT! is a post from Vliegfrits.

Na Eindhoven en Maastricht nu een thuiswedstrijd en op Eelde staan vandaag zoveel vliegtuigen en vliegers klaar dat er geen extra vluchtjes nodig zijn. Het is overal mooi weer en iedereen die heeft toegezegd, is er. Overal staan vrijwilligers klaar om de hoogvliegers een onvergetelijke dag te bezorgen. Alles kan en alles mag, lijkt het wel. Vliegen op een simulator. Op een politiemotor zitten. Ritje maken in een rupsvoertuig van de Marechaussee. Gewoon spelen en snoepen. Het hoort er allemaal bij en alles is perfect georganiseerd. 

Zelfs de Wegenwacht doet mee vandaag, want natuurlijk is er ook weer een vrachtwagenstoet op de baan en het platform (foto onder)… En vliegtuigen? Een reusachtig spandoek van 5×18 meter achter een sleepvliegtuig, parachutisten, de Storyteller die met twee Stearman dubbeldekkers en een reeks spannende verhalen aan komt zetten, de straaljagers van Skyline Aviation waar je gehuld in een pilotenpak in mag zitten.

Dave doet het bijna allemaal en is razend enthousiast. Hij heeft op de simulator nog even een paar landingen geoefend zodat 'ie me goed kan helpen. Tot zijn verdriet lukt het niet om bij de pedalen te komen, maar dat laat hij professioneel aan mij over. Hij woont in Assen en zal dus voor de zuidelijke route kiezen, denk ik. Maar we gaan richting Aduard. Want dan komen we in de stad Groningen ook langs de Euroborg en daar speelt zijn favoriete club FC Groningen. Ik had het meteen goed gezien: we zijn maatjes…

Dave laat het stuur niet los is a post from Vliegfrits.

Jacobs staat nog met beide benen in de vliegwereld. Onlangs nog haalde ik mijn LPE aantekening op een examen dat door hem in Eelde was georganiseerd. Gerrit, niet voor niets erelid van AOPA, reist er met plezier het halve land voor rond. De clubcaptain van Avia Noord, de andere vliegclub op Eelde, doet niets liever dan vliegers helpen. En zijn club deed vandaag iets terug door de Hunter van de www.dutchhawkerhunter.nl naar Eelde te halen.

 
De komst van de straaljager (bij de KLu in dienst van 1956 tot 1966) is een mooie extra attractie voor de Hoogvliegerdag. En Jacobs zelf is dat ook. Natuurlijk is hij bereid om zijn oude Hunter pilotenpak uit 1958 uit de kast te halen (compleet met originele zwemvest, drukbroek en laarzen) en daarin rond te lopen als wandelende attractie. Met alle verhalen van vroeger. Leuk voor de hoogvliegers en wie het maar horen wil, hadden ze hem verteld.

Natuurlijk mag hij ook even kijken in de cockpit met piloot Jan Dam die de eerste beginselen van het vliegen van Jacobs heeft geleerd. Als Dam hem voorstelt om even mee de lucht in te gaan, is de verrassing compleet. Talloze vrienden en bekenden maken Jacobs opeens van een onvermoede kant mee: Hij is met stomheid geslagen!

De oude helm en het oude zwemvest worden geruild voor moderne spullen en dan kiezen de heren het luchtruim. O wee o wee. Jacobs mag dan nog steeds als instructeur vliegen en medisch gekeurd zijn, zo'n straaljager gaat toch wel een stuk sneller dan een C172. Tijdens de flyby boven de baan blijft de Hunter nauwelijks in beeld.

Twee keer vliegen ze de CTR uit. Op de radio horen we Jacobs in alle rust melden dat 'ie even een paar rondjes boven zijn huis maakt. Dan keert de Friese Hunter voor de landing terug met opnieuw een low-pass en een spectaculaire hoge uitdraai naar downwind. Velen wachten het toestel op en zwaaien Jacobs toe. Bezweet en heel even geemotioneerd, maar met de duim omhoog en breedlachend stapt 'ie uit. Verrassing compleet, missie geslaagd. 

80 is prachtig: nog steeds met straaljager de lucht in! is a post from Vliegfrits.