Vandaag de ouders van een goede vriendin hun luchtdoop gegeven. Een vakantievlucht hadden ze wel eens gemaakt, maar die blijkt niet te vergeleken met de tocht boven Friesland. Ze raken niet uitgekeken op hun groene Heitelân.

Storm en slagregens maakten het dénken aan vliegen gisteren al onmogelijk, maar vanochtend schijnt het zonnetje en ziet de wereld er opeens heel anders uit. De TAF, gisteren nog niet zo heel erg gunstig voor vanmorgen, is in positieve zin bijgesteld. Hooguit een geïsoleerd buitje, meer geks zullen we niet tegenkomen.

 
En zo geschiedt, terwijl we met dank aan de verkeersleiders van Eelde en Leeuwarden onder meer een paar rondjes maken op de grens van hun CTR's. Aanvankelijk is de wolkenbasis niet veel hoger dan 1300 voet, maar in Friesland klaart het helemaal op. Terwijl een grote heli van de marine vlak bij ons door de CTR crosst (vast een NH90, maar dat kan ik net niet zien), mogen wij een rondje boven de Friese hoofdstad (foto boven) maken.

Tussen de spoorllijn en het Prinses Margrietkanaal zetten we koers terug naar Groningen. We merken dat het harder waait dan gedacht. Ik ben even bang dat mijn gasten dat niet leuk vinden, maar ze hebben geen idee dat we meer schommelen dan gebruikelijk. Boven de Martinistad zit de wolkenbasis rond de 1800 voet. Genoeg voor een nieuwe threesixty. Standje flaps, 80 knopen, 2100 toeren en je kunt onopgemerkt in alle rust een rondje draaien.

We maken na ruim een uur een long field landing en rijden via de andere landingsbaan terug naar de club. Daar kijken we nog even naar de landingen van een paar Boeings van Transavia. Vlak voordat de eerste weer vertrekt, betrekt de lucht onverwacht en barst een hevige stortbui los boven het vliegveld. Blij dat we daar niet in zitten…