We zijn eigenlijk niet zo van de grote vliegvelden. Security checks, lange loopafstanden of juist verplicht wachten op busjes, hoge landingsgelden en brandstofprijzen… Nee, geef ons maar de groene velden. Maar soms moet je wel. Als je de grens over wilt bijvoorbeeld. Zo kiezen we vandaag voor douaneveld Sandefjord-Torp om uit Noorwegen te vertrekken. Dat blijkt een veld met gebruiksaanwijzing…

Torp is een uurtje vliegen van Kristiansand. Nog een uurtje en we zijn in Gothenburg waar we de tweede nacht willen doorbrengen. We hoeven dus niet al te vroeg op te staan en kunnen rustig van het uitgebreide ontbijt genieten. Een taxibusje brengt ons van hotel Norge terug naar Kjevik waar we door een poort bij de havendienst het terrein op kunnen lopen naar de vliegtuigen. We blijven immers in Noorwegen, grenscontrole is niet nodig.

 
We nemen de tijd om te tanken bij de zelfbedieningspomp waar ook een tuinslang met kraanwater beschikbaar is. Handig, want zo kunnen we ondertussen ook even de ramen poetsen. Van het commerciële verkeer in de verte, waaronder een Fokker 70 van de KLM, hebben we geen last en zij niet van ons. Acht Duitse sportvliegers hebben gisteren meteen na aankomst getankt en liggen nog op één oor.

Helaas is de wind van richting veranderd en vliegen we in dezelfde richting weg als vanwaar we kwamen. Jammer, want daardoor missen we de fjord waar het vliegveld aan ligt zowel bij de landing als bij het vertrek. Maar water zullen we nog genoeg zien. Eerst een meertje in de Noorse bossen en daarna staat de rest van de vlucht vrijwel geheel in het kader van water. Vooral aan stuurboordzijde, want we vliegen langs de Noorse kust naar het oosten.

 
  Af en toe vliegen we wat meer over land en zien we onder meer de plek waar Noorse boorplatformen worden gebouwd, soms steken we een eindje af via eilandjes voor de rotskust. Overal staan (vakantie)huizen. Bij de nadering van de provincie Westfjold zien we eerst de havenstad Larvik en vervolgens Sandefjord liggen. Met hulp van de VOR vliegen nauwkeurig naar het verplichte meldingspunt van vliegveld Torp (onder).

 
Eenmaal geland, worden we naar een General Aviation gedeelte van het vliegveld gedirigeerd waar een brandweerman met een traktor komt vertellen dat we vooral niet in een van de geschilderde cirkels moeten parkeren (op Kristiansand moet dat juist wel). Want dan kan er niemand meer langs, als er al iemand langs wilt. De man verdwijnt en als we om ons heen kijken zien we een mooi Noors zelfbouw kistje naast, grote hangars voor ons en een rij helikopters die kennelijk van een vliegschool zijn.

Aan de rand van de parkeerplaats staat een geel bord met een hoofdletter C: wereldwijd de plek waar GA-vliegers zich moeten melden. Als we die kant uit wandelen zien we niks behalve een weg naar boven. Waar gisteren op Kristiansand nog een busje kwam voorrijden omdat we niet over het veld mochten lopen, is hier natuurlijk geen auto te bekennen. Geen mens ook niet trouwen. Te voet beginnen we aan de klim, die eindigt bij een oude straaljager en een hek. Dat wordt door ons geopend door een brandweerman, maar die zegt geen idee te hebben waar we moeten zijn.

Een vaag handgebaar wijst ons de weg naar voorbij een heuvel in het mooie Noorse landschap. We komen langs de toren waar een vriendelijke technicus ons dezelfde kant uit gebaart. We lopen goed en arriveren inderdaad na anderhalve kilometer bij de terminal. Maar waar we landingsgelden moeten betalen, blijft nog een tijdje volstrekt onduidelijk. De informatiebalie van het vliegveld voor regionale luchtvaartmaatschappijen, low-budget jongens én de KLM weet het ook niet.

Gelukkig hebben we alle tijd voor de plas- en koffiestop. Even overwegen we nog de gratis pendelbus naar Torp of Sandefjord te pakken voor een korte bezichtiging, maar zoveel tijd hebben we ook niet. Na de koffie met lekkere doch/dus mierzoete cheesecake proberen we maar gewoon via de commerciële securitycheck naar de vliegtuigen te gaan. Daar mogen we natuurlijk niet doorheen zonder instapkaart.

Niemand weet hoe we dan wel bij de vliegtuigen kunnen komen. Iemand zegt dat we toch via de terminal kunnen en dat er een busje wordt geregeld, maar komt daar later op terug. De enige juiste weg is gewoon anderhalve kilometer terugwandelen naar het hek en hopen dat er een brandweerman is die het opent. Dat gebeurt en we wandelen even later weer de heuvel af. Langs een grote helikopter die aan zijn takel te zien op weg gaat naar een hijsklus.

 
Als we even later weer in onze vliegtuigjes zitten, zijn we een bijzondere ervaring rijker. Het gebeurt niet vaak dat we ergens aankomen en vertrekken zonder iemand op te hebben gesproken die iets voor ons kon, moest of wilde betekenen. Toch een beetje een groen veld dus, dit Torp… We laten Wideroe voor ons langs taxiën en zetten koers naar de 100 kilometer lange fjord naar Oslo. Die steken we dwars over in oostelijke richting. Vervolgens pakken we de kuststrook weer op, maar nu naar het Zuiden.

De aanblikken van eerst een klein stukje Noorse en daarna de Zweedse kust is haast betoverend. Er zijn hier tussen de rotseilanden meer bootjes op het water dan in Noorwegen. De meeste eilandjes zijn kaal, maar sommige staan vol met recreatiehuisjes. Hier en daar zien een paar 'echte' dorpjes, jachthavens en een heus kasteel.

 
Het 'kleine' vliegveld van Gothenburg (niet Landvetter maar SÄve, City Airport) parkeert ons even in de holding maar na één rondje kunnen we door. Holden is hier alledaags. We hebben het eerder meegemaakt en vandaag mogen onze voorgangers zelfs een kwartier lang genieten van het uitzicht. Dat blijft de moeite waard en zo is het met de stad ook.

Als de vliegtuigen zijn gestald, brengen twee taxi's ons naar het hotel en beginnen we aan de wandeling naar Liseberg, het 'Tivoli' van Gothenburg. Je maakt wat mee op zo'n clubvlucht. De halve stad lijkt zich hier te verpozen. Met de andere helft zitten we later te dineren in het Hard Rock Café. Met uitzicht op 13 televisieschermen die de voetbalwedstrijd Moldavië – Zweden laten zien. Gelukkig winnen de Zweden (1-4) en blijft het gezellig.